Kluisbeheerder: Post St. Joost / beeldende kunst (Breda)

oktober 2007: Sil Krol

“Transformator”



Het betreft een gele tv op ooghoogte, op een stalen veer met een stalen onderstel. Aan de tv zittten twee handgrepen waaraan de bezoeker kan schudden/bewegen. Het beeld zal tijdens de het schudden veranderen middels een ingebouwde caleidoscoop waarin zich verschillende transparante woorden bevinden die kriskras over me kaar heen kunnen vallen. Soms ontstaan er toevallig zinnen, soms iets onleesbaars. Je hebt het tegelijk wel en niet in de hand. Net zoals je hebt met je eigen mening over iets, of hoe een waarheid mogelijk is opgebouwd. De omgeving heeft veel invloed op je denken, handelen en zijn. Je ouders, vrienden en de media (vandaar de tv) bepalen voor een groot deel wie je bent. In hoevere dat gebeurt is de grote vraag, hoe echt ben je? Heb je een vrije wil of ben je een samenschraapsel van invloeden die door elkaar geschud worden waaruit een persoon rolt? Over deze vraagstukken gaat dit werk.

“Brood”

Dit is een rood brood op ware grootte met een wit ehbo kruis erop. Dit verwijst tegelijkertijd naar de waarde van voedsel (Brood als symbool tegen honger en armoede) en het goud wat in de bankluizen lagen/liggen. Deze goudstaven worden ook wel “broodjes” genoemd en hebben natuurlijk een constante vaste betrouwbare waarde. Eigenlijk is geld dat ook voor echt brood, omdat eten belangrijker is dan goud, maar met geld kun je dan weer eten kopen.


juni - september 2007: Rozemarijn Westerink

Een deel van de elementen die ik in mijn werk gebruik, zijn gebasseerd op beelden van gebeurtenissen afkomstig uit mijn herinnering. Landschappen, plekken waar ik geweest ben, waar ik heb gewoond. Flarden van die beelden herhaal ik en probeer ze te detailleren. De beelden vervormen, gedeelten vallen weg. Het tekenen en schilderen worden als een reconstructie, wat resulteert in een voortdurende stroom van gedachten en ontwikkelingen, die op deze manier persoonlijke symbolen worden. Planten, dieren, feeërieke atmosferen, vergankelijkheid, eten en gegeten worden, opslokken. Allen elementen om nieuwe episodes van verhalen mee te creeëren.

April 2007: Sarah Dolman

Maart 2007: Tamara Muller

“Cirkelgang” (2007)

 

Verstilde registratiebeelden van een bos, waarbij met fragmenten van sprookjes een oneindig verhaal wordt verteld over gruwel en (onzichtbaar) familieleed van alle tijden. Verdwaald en gevangen in een gesloten circuit overlappen verhaallijnen en vallen personages over elkaar heen.

Februari 2007: Ilke de Vries

"De doorzichtige kluis zonder vergrendeling"

 

In een kluis worden belangrijke zaken veilig opgeborgen. Iedereen heeft zo’n grote kluis in zichzelf. Met dit project wil ik, in deze kluis, bepaalde verborgenheden toch naar buiten laten komen. “Waarom vertellen mensen bepaalde gedachten aan anderen?” Of meer nog: “Waarom vertellen ze zo vele gedachten niet?” Dat wat ze vaak echt denken of voelen.

Op vrijdag 2 en zaterdag 3 februari jl. werden er in de kluis live opnames gemaakt worden van de bezoekers. Vanaf woensdag 7 februari waren deze opnames in dezelfde kluis te bekijken.

zie ook weblog Iris 8 maart 2007 - De Bank 10.


Januari 2007: Ruan Yuelai

"Performance in Tokyo"
Tokyo, Parijs, New York en Londen worden als de grote vier wereldsteden beschouwd, waarin zo'n 36,5 miljoen inwoners wonen. Ik ben twee weken in Tokyo geweest, in Chiyoda, Shinjuku, Shibuya, Harajuku, AkihabaraUeno en Ginza. Behalve de drukte van mensen op straat, is er nog een ding dat mij fascineert: de reclame-uitingen. Er hangen overal reclames. Niet alleen op de ramen, deuren en muren, maar ook op en in alle openbaar vervoer. Posters, flyers, nieuwspapier, en naamkaartjes. Ze zijn allemaal te zien door die mensen op straat. Hoe gaan die mensen daar mee om? Consumeren ze de reclame als een soort visuele informatie om te verteren? Daar gaat mijn performance over. Het Japanse masker en de kimono spelen ook een belangrijke rol. Tussen klassiek en modern, rust en drukte, orde en chaos, probeer ik het contrast uit te duiden.

zie ook weblog Iris 1 februari 2007 - Maskerade

December 2006: Nienke Korthof

   

Na een introductie over de opzet van Hermitage Helmond kreeg ik al het idee om te spelen met het gegeven dat je als bezoeker in je eentje een kluis bezoekt. Eén op één met het werk. Met deze installatie wil ik de bezoeker meenemen in verschillende situaties, een speed-date, een gevangenisbezoek, het weerzien van een verre vriend met veel verhalen, en een bezoek van een kleinzoon. De karakters spreken je rechtstreeks aan waardoor je ondanks dat je niet in elke situatie zou kunnen verplaatsen, je toch betrokken voelt.

zie ook weblog Iris 19 december - De Bank 7

November 2006: Yoeri Martha en Chris Moors.

"What’s he building ?"

 

  

 

De inspiratie voor dit project kwam van het nummer What’s he building? van Tom Waits.

Het nummer gaat er over dat iemand zich afvraagt wat iemand anders in zijn huis aan het maken is. In het nummer komt er geen antwoord op die vraag. Het nummer wordt begeleid door geluid dat onder spannende film zou kunnen horen.

 
Het gevoel van nieuwsgierigheid naar wat er ergens gemaakt wordt is uitgangspunt van het werk geworden. Je weet dat er ergens iets gebeurt, maar je weet niet precies wat, je fantasie gaat een eigen verhaal maken over wat er gebeurd, je wilt weten wat er gebeurd, dus je gaat op onderzoek uit. Je probeert naar binnen te kijken, je ziet wat maar je weet eigenlijk nog niet wat je ziet. Alleen al de actie van het gluren lever bevrediging op, en nog meer informatie om je eigen verhaal te fantaseren.

Wie heeft er niet ooit door een verlaten gebouw gelopen, en is toen achter een plank of een deur iets gevonden wat de zoektocht waart maakte

What’s he building ? een werk voor de nieuwsgierige kijker.

 

zie ook weblog Iris 17 november 2006 - De Bank 5 

Oktober 2006: Marina Crnomarkovic

   

"Het werk geeft vorm aan mijn poging om de waarneming van de fysieke substantie en het alledaagse te veranderen, om te kijken naar wat achter de oppervlakte zit, om de betekenis te vinden van dingen die soms verstopt zijn of over het hoofd worden gezien.

Ik ontwikkel verhaallijnen door symbolen naast hun oorsprong te plaatsen of anders in ironische ‘settings’. Ik gebruik duw- en trekwerk met ruimte en illusie als middel om de waarneming van de kijker te manipuleren.

Het materiaal van het werk moet hierbij in directe verbinding staan met het onderwerp en onmiddelijke reacties teweeg brengen, welke deze ook wezen mogen: van niets dan walging tot louter verwondering  Deze conflicten en contradicties zorgen voor een atmosfeer van vertwijfeling en moedigen de kijker aan om de dubbelzinnigheden van de realiteit, illusie en waarneming te onderzoeken. Het komt uiteindelijk allemaal neer op wat er in ons hoofd zit, en als dat wordt afgebroken blijft er niets dan een en hetzelfde soort elementaire materiaal over.

Deze specifieke interrelatie is datgene waar ik voorheen ook al eens uitdrukking aan heb willen gegeven.

Dit is niet alleen op fysiek, maar ook op mentaal niveau. Het is voor mij de manier waarop kunst het leven weerspiegelt en dit is dan ook de belangrijkste reden waarom ik de komende jaren zal bijven doorgaan met het maken van kunst."

zie ook weblog Iris 15 oktober 2006 - Kluisbeheerders 3

Column 17.10.2006 Eindhovens Dagblad door Hein van Dooren.

Pannenkoek.

En wie zei dat er in Helmond nooit iets te doen is? Onlangs stond ik in een schaars verlichte ruimte ter grootte van een telefooncel. Alle wanden waren behangen met met pannenkoeken waarvan op sommige schimmel stond. Het was er stil, op het zachte geluid van een vretend en kotsend mens na.

Voor u mocht denken dat ik een nieuw restaurant ontdekt heb: het was een kunstwerk waarin ik mijn tijd doorbracht. Zoals u weet worden sommige kunstwerken gemaakt met geen andere bedoeling dan het opwekken van emotie. Ik kan u zeggen dat ik blij was dat ik niet zwaar had getafeld, want dan was er zeker iets naar buiten gekomen via gaten die daarvoor niet bedoeld zijn.

Je weet nooit precies wat een kunstenaar wil uitbeelden, maar in dit geval zal ik er niet ver naast zitten als ik zeg dat het te maken heeft met overvloed en onbehagen; alles bezitten en toch ongelukkig zijn. Je zou een dergelijk kunstwerk verwachten in wereldsteden, waar niks gek genoeg is, maar in dit geval hoefde ik slechts enkele passen te zetten. Op de Markt in Helmond zijn de zeventien kluizen van een oud bankgebouw omgetoverd tot kunstobjecten. Of u het nu mooi vindt of niet, voor mij geeft het aan dat helmond begint uit te stijgen boven de bekrompenheid van een kleine stad. Er gebeuren dingen die onalledaags zijn. Na de geslaagde oppoetsbeurt van het centrum, is er nu een tegengeluid in de vorm van een bedorven pannenkoek.


Post-St. Joost

POST-St Joost Autonome Beeldende Kunst richt zich op verdere verdieping en reflectie op het functioneren als beeldend kunstenaar. De opleiding stelt twee jaar lang het niet vanzelfsprekende van het kunstenaarschap centraal. De groep studenten is multi disciplinair. POST St Joost presenteert elke maand een andere tweede jaars student in de Hermitage.