23 september - 28 oktober 2007: Hellen Abma Hellen Abma heeft een oeuvre opgebouwd met verhalend, figuratief werk. In Hermitage Helmond speelt zij in op een collectieve herinnering: de periode op de basis- of lagere school. De kinderjaren zijn vervuld met sentimenten. Een groot deel van ieders opvoeding vind buitenshuis en ook op school plaats. Hellen Abma neemt u met “Het Baken” mee terug naar de vroegste jeugdherinneringen. Is elk kind op zijn plek in de sferen en regels die een school hanteert? Is de herinnering aan die jonge jaren vervuld met vreugde of is hij voor velen bitterzoet? Middels een installatie met sculpturen en geluid wordt een voor allen herkenbaar tafereel , mede door de locatie, in een nieuw licht geplaatst.
"Het Baken"
Kluisbeheerder: MU (Eindhoven) tot 23 september 2007
21 april - 23 september 2007: Rob Zimmermann
“234”
Schud nee en je ziet YES; schud ja en je ziet NO. Schud je niet, dan zie je een eikenhouten kruis met led-lampjes. Zimmermann speelt met menselijke verwachtingen en handelingen. ‘234’, dat hij namens MU in de kluis hangt, is zo’n spel. De titel verwijst naar het aantal lichtjes dat is verwerkt. Tevens naar het ritme waarmee ze over de assen lopen. Dit ritme moet je volgen, wil je de woorden zien.
Of je de woorden ziet of niet, ‘234’ werkt hypnotiserend en relativerend. Het spreekt je tegen; gaat de confrontatie aan. “Sommigen zien iets religieus. Mij gaat het om de relatie mens, techniek, natuur. Die twee laatsten zijn niet tegengesteld.”, vertelt Zimmermann. “Techniek is een menselijke vinding. Daardoor een onderdeel van de natuur. Met mijn machines wil ik die natuurlijke, sociale kern zichtbaar maken.”
Zimmermann is gevormd in de theaterwereld. Hij werkte voor Dogtroep. Hij volgde een mastersopleiding Experience Design (Design Academy), en geeft les aan de faculteit Industrial Design, TU/Eindhoven. In zijn machines – geen robots; ze hebben niets mensachtigs – draait het om handeling. “Het gaat om wat ze doen, en hoe. Er schuilt een choreografie in. Ze zijn bijna acteurs. Vaak vragen ze een handeling van de kijker. ‘234’ doet dat zeker.”
13 januari - 15 april 2007: Paul van Osch
"Become Panoramic" Loketten, wachtlokalen, doorgeefluiken, rijen, ambtenarij. Eindeloos, nutteloos, maar met een doel. Wachten, wachten. Stilstaan, of toch een beetje bewegen. Gaat het sneller aan het andere loket? Of blijf ik staan. In het donker. Nee, ik volg het licht. Of volgt het licht mij? Subtiele dans om het licht. Doelloos, nutteloos, kijken, ervaren. Ben ik al aan de beurt? Waar kwam ik ook weer voor?
30 september 2006- 6 januari 2007: Jeroen Jongeleen
"Influenza/Free money for all" Hij speelt graag met de verwachtingen en gewoontes van mensen. Daarom maakt hij zijn werk bij voorkeur op straat of op ongebruikelijke plekken. Zoals in deze kluis. Maar hoewel deze stapels ‘plakkerige’ tientjes op het eerste gezicht misschien een goede grap lijken, schuilen er voor Jongeleen wel degelijk diepere lagen in. Zo is het drukken van geld – hoe nep of enkelzijdig ook – strafbaar. In feite moet er altijd in grote letters specimen op staan of het formaat moet fors afwijken. Niettemin is volgens Jongeleen, die het weer uit officiële statistieken heeft, twee procent van het in omloop zijnde geld vals.
Overigens heeft het werken met geld – of wat daar op lijkt – voor Jongeleen als kunstenaar in deze tijd ook nog een extra dimensie. Zelfs de cultuur ontkomt tegenwoordig tenslotte niet meer aan het virus dat ondernemerschap heet. Ook een kunstenaar moet geld verdienen en kan (of wil) geen genoegen meer nemen met een aalmoes. Jongeleen verdient dus geld met het maken van geld, maar dan wel op een goudeerlijke manier.
Influenza/free money for all is een project dat Jeroen Jongeleen op verzoek van expositieruimte MU uit Eindhoven speciaal voor de Hermitage van Helmond realiseerde. De tientjes mogen door de bezoekers komende maanden vrij over de wijde omgeving worden verspreid. zie voor verdere achtergronden weblog Iris 29 oktober 2006 - Kluisbeheerders 4
Beeldend kunstenaar Paul van Osch bouwt omgevingen als die met je spelen, maar het is geen kinderspel. Met minimale ingrepen werpt hij de kijker in een Kafkaiaanse wereld. Unheimisch, kaal, koel en volkomen neutraal, maar niettemin herkenbaar voor al wie ooit wachten moet. En wie moet dat nooit? Stap zijn duistere kamer binnen en word verrast door het licht. Stap er doorheen en voel je gevolgd. Balletje, balletje met een peertje, en niemand die wint.
Paul van Osch is uitgenodigd door Jacki Dodemontová namens MU.
zie ook weblog Iris 6 april 2007 - De Waarneming 6.
Het ligt erbij als oud geld, over de datum, afgeschreven, het laatste restje in de kluis. Maar de stapeltjes briefgeld zijn nog altijd herkenbaar voor wie het ooit in zijn portemonnee had. Een blauw tientje, waarde 10 oude guldens (om en nabij de vierenhalve euro voor de jongeren onder ons). Hoewel deze briefjes als wettig betaalmiddel inmiddels tot het verleden behoren, maak ik me sterk dat velen niet toch even door de knieën gaan als ze zo’n velletje vol blauwe lijntjes op de grond zien liggen. En dat is nou net het leuke vindt kunstenaar Jeroen Jongeleen.
MU in De Witte Dame (Eindhoven)
MU is een kunst- en expositieruimte die spannende, tijdelijke tentoonstellingen organiseert. MU laat zien wat er gebeurt als kunst nieuwe media, architectuur, vormgeving of populaire cultuur raakt. MU is dagelijks geopend en vaak zijn er op vrijdagavond speciale activiteiten, raadpleeg daarvoor en voor het precieze programma http://www.mu.nl/
