“Ik maak mij niet zozeer sterk voor een grotere betrokkenheid van politiek bij kunst, maar ik vind vooral dat kunst zich voor de verandering met politiek mag bemoeien.” George Lawson.

Chaplin

Zomaar een zaterdagavond in Theater aan het Spui. Ik ben wat laat en moet plaatsnemen boven in de zaal. Achter mij zitten tieners (lang leve de CKV bonnen!), allemaal naast elkaar, de hele rij wordt bezet. Naast mij zit een wat ouder echtpaar. Ze hebben allebei hun jas nog aan. Zij houdt haar handtas op schoot, hij frummelt wat aan de touwtjes van zijn jas. De voorstelling heet Chaplin, een ingetogen mooie monoloog, formidabel gespeeld door Pip Utton. 

Achter mij wordt er gesabbeld op lollies, de jongelui fluisteren continu en reageren overdreven lachend op de grappen in de monoloog. Ik werp boze blikken achterom maar het helpt uiteraard niet. 

Na afloop van de voorstelling staat het oudere echtpaar op. De gehele voorstelling zaten ze onbeweeglijk. Hij vraagt aan haar of ze ook zo’n last had van de jongeren. Haar antwoord is het vermelden waard: “Als die acteur nou eens wat harder had gepraat, dan zou ik er geen last van hebben gehad!”

juli 2008